Tekstil endüstrisindeki sorunlar aslında "düşük kar ama yüksek satış" model öngörüsüne özgüdür. Endüstrinin birkaç ölümcül kusuru var:
İlk olarak, giriş eşiği çok düşük. Herkes bir tekstil fabrikası kurabilir. Sonuç olarak, herkes siparişler için rekabet etmek için umutsuzca fiyatları düşürüyor, ancak sonunda kimse kar elde edemez. Pound başına bir dolara mal olan bir lahana fiyatı üzerinde pazarlık yapmak zorunda olduğunuz bir sebze pazarında olduğu gibi.
İkincisi, endüstrinin değer zincirindeki konumu çok pasiftir. Büyük markalar, tasarım ve pazarlama gibi karlı parçaları alır ve tekstil fabrikalarını sadece en zorlu ve emek yoğun işlem adımlarıyla bırakır. En son 100 dolarlık bir giyim için, taşeronun işleme için sadece 10 dolar alabileceğini söyleyen bir rapor okuduğumda.
Ve daha da kötüsü, bu endüstri dışsal etkilere karşı özellikle savunmasızdır. Pamuk fiyatları, bugün yükselen ve yarın düşen bir roller coaster gibidir; Güneydoğu Asya'daki işçilerin ücretleri yarısımızdır; ve çevresel gereksinimler gittikçe yükseliyor. Tüm bu faktörler bir ip üzerinde yürümek gibidir.
Neden "her zaman zor" olduğunu hissediyoruz?
Ekonomi iyi olduğunda: artan talebin getirdiği faydalar, artan maliyetler (hammadde, emek, enerji) ve daha yoğun rekabet (herkes üretimi genişletmek istiyor) ile hızla dengelenir veya hatta aşılır.
Ekonomik gerilemeler sırasında: Darbe Talep doğrudan sipariş hacmini etkiler. Fiyat savaşları yoğunlaşıyor. Bununla birlikte, sabit maliyetler ve bazı katı maliyetler (çevre koruma harcamaları gibi) orantılı olarak azaltılması zordur. Kayıp riski keskin bir şekilde artar.
Temel Sorun: Endüstri uzun zamandır düşük katma değer, yüksek rekabet ve maliyetlere karşı yüksek hassasiyet durumunda olmuştur ve kendisini ekonomik dalgalanmaların etkisinden korumak için etkili engellerden yoksundur. Ekonominin kalitesi sadece çıkmazın belirli tezahürlerini değiştirir (esas olarak maliyet sıkıştırma veya talep daralması ile karakterize edilir), ancak "kar elde etmede zorluk" nun özü değişmemiştir.
Çıkış yolu nedir?
Durum genel olarak zor olsa da, tüm işletmelerin çıkış yolu yoktur. Başarılı tekstil işletmeleri genellikle aşağıdaki yöntemlerden geçer:
"Gülümseme Eğrisi" nin her iki ucuna doğru uzanıyor:
Yukarı Akım: Yüksek katma değerli, fonksiyonel ve farklılaşmış kumaşlar veya lifler oluşturmak için araştırma ve geliştirmeye yatırım yapın.
Akış aşağı: Bir marka kimliği oluşturun, dağıtım kanallarını kontrol edin, tasarım ve pazarlama yeteneklerini geliştirin ve doğrudan tüketicilere ulaşın.
Hedeflenen pazar segmentlerine ve farklılaşmaya odaklanın:
Belirli alanlara (yüksek performanslı spor giyim, tıbbi tekstil, sürdürülebilir ve çevre dostu malzemeler, üst düzey özelleştirme, vb.) Derinlemesine odaklanın ve teknik engeller ve marka tanıma oluşturun.
Teknoloji yükseltmeleri ve akıllı üretim:
Otomasyon, dijitalleşme ve zeka sayesinde, üretim verimliliğini artırmayı, insan emeğine olan güvenini azaltmayı, kaliteyi artırmayı ve hızlı tepki yeteneğini artırmayı amaçlıyoruz.
Küreselleşme Stratejisi:
Karşılaştırmalı avantajlara dayanarak, farklı bölgelere farklı üretim aşamaları (genel merkezde Ar-Ge ve tasarım, kendi ülkede üst düzey üretim ve düşük maliyetli ülkelerde emek yoğun süreçler) tahsis edilmelidir, böylece tedarik zincirini optimize etmelidir.
Yalın yönetim ve tedarik zinciri optimizasyonu:
İç optimizasyon, katı maliyet kontrolü, atıkların azaltılması ve operasyonel verimliliğin iyileştirilmesi; Tedarik zinciri yönetiminin optimizasyonu, artmış yanıt hızı ve esneklik.
Özetle, tekstil endüstrisindeki "sabitlik ikilemi", düşük giriş bariyerleri, yoğun rekabet, ince kar ve maliyetlere karşı yüksek hassasiyet gibi yapısal özelliklerinden kaynaklanmaktadır. Bunlar küresel rekabetin sürekli baskıları, katı maliyet artışları, teknolojik yinelemeler ve tüketim modellerindeki değişikliklerle birleştirilir.